|
| |||||||||||||||||||
|
|
Ik sprak vaak met mijn familie op Cyprus over hoe het zou zijn als ze hun huis uit moesten. In de twee gemeenschappen, de Turks-Cypriotische en de Grieks-Cypriotische, hebben etnische zuiveringen plaatsgevonden, omdat het eiland bij Griekenland zou worden gevoegd en Turkije dat niet zag zitten. Als gevolg daarvan laaide er een strijd op en werd er in veel gebieden geplunderd. Ik vroeg vaak aan mijn moeder wat ze zou meenemen als haar huis zou worden geplunderd. Zij zei dat ze eten zou meenemen, een deken en foto's. Ondertussen gebeurde precies hetzelfde in Kosovo. Ik vroeg me af hoe ik van deze gruwelijke situatie iets heel steriels zou kunnen maken, een soort performance die iets van dit gevoel kon overbrengen, maar dan zo dat je niet per se zou willen of hoeven te weten waar het over ging. Ik dacht aan een woonkamer en aan wat mensen zouden verstoppen en wat ze zouden meenemen bij zo'n plundering. Ik bedacht dat je objecten in zo'n huiskamer zou kunnen neerzetten en dan kleren zou kunnen hebben waarin je die objecten verstopt, ze als het ware vermomt. Zo zouden er ook objecten kunnen zijn die in bepaalde vakken in je kleren passen, vandaar die paraplu met zakken en dergelijke die we hebben gemaakt. Het idee was om de kamer stukje bij beetje helemaal leeg te halen, zodat uiteindelijk de stoelen koffers zouden worden en de tafel een rok.
Monumenten voor ideeën: Valerie Steele praat met Hussein Chalayan I always spoke to my family in Cyprus about how it felt when they had to leave their homes. In the two communities of Turkish and Greek Cypriots there has been an ethnic cleansing going on, because the island was to be united with Greece, much to the displeasure of Turkey. As a result there is a lot of conflict, a lot of areas were raided and I often asked my mother what she would take when the house would be raided. She said she would take food, a blanket and photographs. At the same time this thing was also happening at Kosovo, very similarly to what happened in Cyprus. I was thinking of how I could turn this horrific situation in something very sterile, something like a performance that could reflect this feeling, but in a way you might not want to know or not need to know what it is about. I thought about a living room and what people want to hide when these raids take place and what they would take with them. I thought we could have objects in the living room and you could have clothes that you may have wanted to hide as cover, so they would be disguised. You also could have objects that would fit in certain compartments of your garment, so we made this umbrella holding pockets and stuff. The idea was to empty the room, step by step. Eventually to the extent that the chairs would become suitcases and the table would become a skirt.
Monuments for certain ideas: Valerie Steele talks to Hussein Chalayan |
| |||||||||||||||||
|
| |||||||||||||||||||