grondoorlog
Op 7 november 2005 stelde ik per e-mail enkele vragen aan Alexander Mok, auteur van het boek Grondoorlog.
Kende je Ypenburg?
@ Ja, ik kende het gebied voor ik aan mijn onderzoek begon, ik ben geboren in Den Haag. Ik ben diverse malen op locatiebezoek geweest naar Ypenburg, Leidscheveen en ook naar Wateringse Veld.
Hoe werd je boek bij de presentatie ontvangen?
@ Zeer intensief. De zaal zat bij de uitreiking van het eerste exemplaar aan oud-minister Klaas de Vries vol met ex-hoofdrolspelers. Ook de media waren volop aanwezig. De forumdiscussie was zeer levendig en prikkelend. Kortom het leefde nog intens.
Kijk je nu anders tegen randen en grenzen aan, en zo ja hoe?
@ Het verloop bij de Haagse herindeling heeft me geleerd dat naarmate politieke bestuurders streven naar schaalvergroting, de bevolking streeft naar schaalverkleining. Dit geeft een spanningsveld met alle protesten van dien. Ook is het zo dat iedere bestuurlijke verandering leidt tot maatschappelijke en politieke commotie en onrust. Ik heb dit de IJzeren wet van de bestuurlijke verandering genoemd. Ik kijk dan ook niet anders tegen randen en grenzen aan, het zijn kunstmatige constructen waaraan de mens een naam geeft. Dat hierin verandering optreedt door de tijden heen, is logisch. Iedere verandering is tijdsbeeld eigen, een momentopname en op die manier 'eigentijds'.
Veranderde door dit onderzoek je vertrouwen in de politiek?
@ Mijn mensbeeld was en is zeer nuchter, ik maak me geen enkele illusie over de vermeende goedheid en altruïsme van de mensheid. Eigenbelang prevaleert altijd. Ik ben realist, ook op het gebied van vertrouwen in de politiek. Een politiek systeem is nodig om het land te besturen en anarchie en wetteloosheid te vermijden. Via periodiek stemmen spreek ik mijn mate van vertrouwen uit. Democratie is verre van volmaakt, maar er is niets beters qua systeem – vrij naar Churchill.
Wat is voor jou de meest opmerkelijke plek aan de rand van Ypenburg?
@ Mijn beeld is bepaald door mijn onderzoek naar de gang van zaken. Dientengevolge is het opmerkelijkste plekje een drie-eenheid van gebiedjes net binnen en buiten de randen die de totstandkoming van het huidige grensverloop perfect weergeven. 1. Voorburg-West omdat dat onder invloed van de toenmalige regeringspartij VVD ineens toch bij Voorburg blijft. 2. De Bras omdat dat gebied onder invloed van een sterke PVDA lobby (ook Paarse regeringspartij) onverwacht binnen de Haagse stadsgrenzen komt te vallen met instemming van de VVD die Voorburg-West voor Voorburg behoudt en 3. Park Leeuwenbergh dat bij Leidschendam blijft om zo coalitiepartner D66 tevreden te stellen door hen ook een stukje van de koek te geven en dus het evenwicht binnen Paars te behouden. De ultieme vorm van afruil en ACOCObeleid (Achterkamer COmpromis- en COalitiebeleid) Zie ook pagina 176 - 177 van mijn boek.
Wil je nog wat kwijt?
@ Wist je dat er van twee randgebiedjes (bij Park Leeuwenbergh en Zeeheldenwijk) enkele vierkante meters voorjaar 2004 weer terug zijn gegaan naar Den Haag om de grens enigszins logischer te maken!