Martine Stig maakt snapshots. Zij lijkt in haar werk zowel verleid door het aura van autenticiteit als kritisch ten opzichte van de voyeuristische verleiding van deze fotografie. Haar analyse van de 'regels' van de snapshots leidde tot een serie beelden van vrienden in ensceneringen die zoveel mogelijk eigenschappen van het klassieke 'kiekje' bezitten, zoals compositorische rommeligheid en onbeholpen afsnijdingen door het kader. Maar het opvallende is dat ongetwijfeld mede dankzij onze gewenning aan 'documentarische' modefoto's haar beelden onvermijdelijk associaties met styling oproepen en vooral de extreme afsnijdingen al even onvermijdelijk lijken te verwijzen naar filmbeelden. Toch blijft een zekere mate van verwarring bij de kijker bestaan, net als in haar eveneens geënsceneerde serie van typische 'fotografiemomenten' uit het leven van een opgroeiend meisje. Misschien is het dit steeds scherper ontwikkelde gevoel voor de specifieke taal van verschillende fotografische genres dat Martine Stig op het spoor zette van een project uit 1999: beelden van jonge mannen en vrouwen vlak na een vrij partij. Wat zij wilde was het fotografische equivalent van een uitdrukking in een blik die een derde gewoonlijk niet ziet en die herkenbaar zou moeten of kunnen zijn. Voyeuristischer kan het natuurlijk niet, maar waar het uiteindelijk om gaat, is de vraag of een foto een dergelijk moment op een eenduidige manier kan vastleggen. Het antwoord is natuurlijk nee, maar zegt niets over de kwaliteit van Martine Stig's foto's. Ze overtuigen zonder meer als beelden van paren die zonder meer met elkaar vertrouwd zijn en een ontroerende kwetsbaarheid uitstralen - al is dat laatste mede een gevolg van jeugd en van duidelijk door het licht enigszins verblinde gezichten. Martine Stig koos voor een uiterst terughoudende enscenering en was zelf - behoudens het portret van haarzelf en haar vriend - op het moment van de, terdege voorbereide, opname aanwezig. Om een foto zo'n directe betekenis als zij voor ogen had mee te geven waren andere details nodig geweest. Nu geven haardracht, T-shirts, frontaliteit, kleur en formaat deze beelden een eigentijds karakter, maar fotografie is teveel beeld om anders dan via het verhaal dat details en bijschrift vertellen, een vastomlijnde boodschap te kunnen overbrengen.      Hripsimé Visser