Zolder en kelder zijn in het moderne huis teruggebracht tot kruipruimtes. Maar ze vormen nog altijd het aangrijpingspunt voor een poëtica van het Unheimliche. Ik herinner me mijn ouderlijk huis met zijn half ondergrondse kelder. Hij had zijn tegenvoeter in een opkamer enkele treden hoger dan de andere vertrekken. Kelder en opkamer waren in elkaar gevouwen, ze maakten het huis ingewikkeld. En dan was er de schouw. In een sierlijke beweging verbond hij het toppunt van huiselijkheid, de haard, met het zwartste gat dat maar denkbaar is, de rookkast op zolder waar het vlees werd gerookt. Dit kanaal met zijn duistere trek zette mijn gedachten en verbeelding in beweging, naar boven en naar beneden, steeds weer dat onmogelijke punt passerend waar hol overgaat in bol, huiselijk in heimelijk.